เลือกมุมมาเขียนได้เก่งมากจ้ะ
ภาพเล็ก สะท้อนภาพกว้าง
มันสะเทือนใจ

ในห้องเรียน
เด็กหญิงเสรีกับเด็กชายอิสระ
กำลังทอดสายตามองนอกหน้าต่าง เห็นเมฆขาวบนฟ้า

เมื่อกี้เขียนไปแล้วแต่โพสต์ไม่ขึ้นครับ
เขียนอีกทีแล้วกัน

คืออ่านแล้วรู้สึกคิดถึงโฮมสคูลนะครับ
เรียนหนังสือที่บ้าน
และหนังเรื่องเมื่อคืนที่เพิ่งดูไปคือ รันนิ่งบอย
หนังเล่าเรื่องเด็กผู้เป็นออทิสติค
เติบโตมากับแม่ที่เป็นคนเลี้ยงดูอย่างเอาใจใส่
ผลคือเด็กมีพัฒนาการที่ดี
และเป็นเด็กดี ดีกว่าเด็กปกติเสียอีก
ช่างจดจำ
คิอถึงหลานที่บ้านด้วย
เป็นเด็กที่ป่วยด้วยโรคอย่างหนึ่ง
เติบโตมากับทีวีและมีโรคส่วนตัวสูง
สมาธิสั้น
เรียนรู้ช้ากว่าเด็กปกติในวัยเดียวกัน
แต่ช่างจดจำ

สงสารเด็กที่โตในบ้านที่มีแต่ทีวี
เกมส์ มือถือ
ไม่รู้จักอากาศดีๆ แม่น้ำ ภูเขา

อ่านแล้วคิดถึงโฮมสคูล
เด็กป่วยด้วยโรคทางสังคมมากขึ้นทุกวัน
ที่บ้านมีหลานที่ติดและโตมากับทีวี
มีปัญหาเรื่องการสื่อสาร
ชอบอยู่ในโลกส่วนตัว
พูดทวนคำเมื่อผู้ใหญ่พูดจบ
เพิ่งดูหนังเรื่องรันนิ่งบอย
หนังเล่าเรื่องเด็กชายที่เป็นออทิสติค
แต่แม่เค้าก็สอนและทำทุกอย่างเพื่อลูก
สิ่งที่เกิดขึ้นคือ ลูกมีพัฒนาการที่ดี
เผลอๆมีความดีมากกว่าเด็กทั่วไป
แม้แต่น้องชายแท้ๆ

สุดท้าย...เด็กน้อยก็ต้องหยุดการเดินทางลง

แม้ว่าอาจจะเร็วเกินไป...

แต่ว่า...
บางทีอาจจะดีแล้วก็ได้?

ถ้าเทียบกับการที่เธอต้องเติบโตพร้อมๆกับการที่ได้รับรู้
ความเป็นไปอันโหดร้ายที่เกิดขึ้นอยู่ทุกวัน...

ทุกวัน...