เพิ่งรู้ว่าท่านเหมาเจ๋อตุง เขียนบทกวีด้วย
เจ๋งนะ
มันมีแต่ฉาก ฉาก ฉากหมดเลย
ถ้าเชไม่เล่าภูมิหลังความเป็นมา
คงยากที่จะเข้าใจ
เพราะขนาดทราบภูมิหลังความเป็นมา
ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจ
ฮ่าฮ่าฮ่า
ใต้ดวงจันทร์ยามเช้า
แล้วก็พระอาทิตย์จวนดับ
มันยังไงกัน

ยามศึกสงบ นักรบใยมีจิตใจอ่อนโยนยิ่งนัก แสงจันทร์ใกล้ยามอรุณ ทอแสงอันนุ่มนวล ทักทายต้นหลิวอันโดดเดียว นักรบแหงนหน้ามองดูดวงจันทร์ เสมือนเห็นใบหน้าของคนรัก คิดถึงบ้านและที่นอนอันอบอุ่น

(มั่วไปเรื่อย ๆ รำคาญก็บอกนะ)

อ่ะหือ