ไม่พูดก็ได้ค่ะ แค่พิมพ์ แล้วส่งมา

บอกตอนไหนอ่ะ คุณแหวนว่าจะเอื้ออาทรให้
ทุกอย่างเป็นเงินขอคิดดอกเบี้ยอ่ะ จบโพสนี้
เลิกชวนคุยได้แล้วอ่ะ ไว้เจอกันค่อยคุยต่อที่อื่นละกัน
ไม่ต้องมาตอบอะไรเค้าแล้วน๊ะ ฮึ!!

มาส่งดอกเบี้ยวันสุดท้ายค่ะ กำลังทำงานตัวเป็นเกลียวหาเงินมาใช้หนี้ แล้ววันหลังคุณไม่ต้องพูดอีกแล้วนะ ว่าสิ่งที่คุณมอบให้ฉัน มันเป็นนโยบายเอื้ออาทร ฉันว่าคุณฮะโหย แนะนำดีนะคะ เราน่าจะไปคุยกันที่ดาวพลูโต เพราะที่นั่นเป็นดินแดนเสรีภาพไม่ต้องเสียภาษีตามกฏหมายค่ะ

แวะมาอ่านหน่ะ

หลังจากติดตามอ่านไอ้ที่ คุณแหวน กะ ไอ้ค่ำคืนที่อากาศร้อน(จัด) โพสตอบกันไปมาแล้ว ก็ให้เข้าใจได้ว่า

ถ้าพวกมึงจะนัด###กันละก็ ไปนัดที่อื่นเหอะ หรือจะโทร.คุยกันไปเลยก็ได้ อย่ามาโพสให้เกะกะเขาเลย หรือจะให้ดีชวนกูไปด้วยก็ไม่ว่านะ

ฮะโหย ฮะโหย

มาส่งดอกเบี้ยวันที่ 2 ค่ะ รอไปประชุมบ่าย กะว่าจะฆ่าเวลา แต่ฆ่าคนมีรสชาติกว่า คุยกับคนอื่นดีกว่าคุยกับตัวเองน๊ะ

ปล.ถึงมีภูมิลำเนาอยู่ใกล้ ๆ แลนด์บอมส์ แต่ก็ไม่กล้าปลดชนวนระเบิดหรอกนะ ให้คุณสาธิตให้ดูก่อนดีกว่า

เรื่องที่เขาขายทอดตลาดคุณพร้อมอุปกรณ์น่ะ ได้ข่าวว่ากางเกงที่เปื้อน ๆ พวกไฮซ้อซื้อไปหมดแล้ว แต่ไม่เป็นไรค่ะ วันนี้กะว่าจะไปซื้อกางกางในมือสองให้คุณใส่

ถ้าเมื่อไหร่จะย้ายจากบลอกไปเว็บฝากเอาของเค้าฝากไปด้วยน๊ะ
@@ เขียนหลายคอมเมนต์เลยเพิ่งนึกได้ เผื่อท่านจะย้ายบ้าน
แหะ แหะ ปกติปั่นกาทู้จนเคยตัวง่ะ ไม่ได้ตั้งจาย.....
..
..
จะโดนเจ้่าบ้านตีหัวแตกสักวันมะเนี่ยะ ท่าจะดุแฮะ บรืวว!
ช่วงนี้ขอล่องหนไปหัดสปีคก่อนหล่ะ

เว็บไซด์ท่านเมื่อไหร่จะเสร็จอ่ะ
เป็นเว็บคงดีกว่ากันเย๊อะ เพราะเก็บงานได้ดีกว่า
และตบแต่งให้อ่านได้ง่ายกว่าบลอกตั้งเย๊อะแน๊ะ!!

สำหรับความคิดเห็นเรา เราว่าแบบนี้อ่านยากกว่าอ่ะ มันดูว่างๆไป
ไม่มีกรอบบังคับสายตาคนอ่าน เวลาอ่านดูไม่สบายตา ทำบ้านคล้ายๆแบบเดิมสวยกว่าอีกง่ะ @@

แวะมาเยี่ยมจ้ะ
แบบนี้เขียนง่าย อ่านง่าย สบายตากว่าแบบเก่าเยอะ
รูปกะคำเข้ากันดีจังนะ
พี่ว่าราตรีอาจจะไม่เบื่อหน่ายโลกเท่าเสาไฟอ่ะนะ

ข้ายืนเดียวดาย...
เหม่อมองแสงจันทร์ผ่านโคมไฟซึ่งไร้แสง

เจ้าเองคงเบื่อ?

เจ้าเองคงเหงา?

เจ้าเองคงเปลี่ยวดาย?

ทำไม...
เราสองไม่ร่วมชมจันทราด้วยกันเล่า?

ความเบื่อคงจางหาย...

ความเหงาคงค่อยคลาย...

ความเปลี่ยวดายคงลบเลือน...

ป.ล. รูปสวยฮะ

ข้ายืนเดียวดาย...
เหม่อมองแสงจันทร์ผ่านโคมไฟซึ่งไร้แสง

เจ้าเองคงเบื่อ?

เจ้าเองคงเหงา?

เจ้าเองคงเปลี่ยวดาย?

ทำไม...
เราสองไม่ร่วมชมจันทราด้วยกันเล่า?

ความเบื่อคงจางหาย...

ความเหงาคงค่อยคลาย...

ความเปลี่ยวดายคงลบเลือน...

ป.ล. รูปสวยฮะ

..
..
.. ผ่านคืน(4)
..
..
..
.. ไม่ว่าดวงตะวันวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร
.. วันนี้จะเป็นวันที่มีใบไม้ร่วงหล่น
.. เหมือนอย่างจะไม่มีวันจบสิ้น
.. จะยังคงเป็นเช่นนี้ ทุกวันๆ
.. และตอบไม่ได้ว่าเมื่อไหร่จะหมดสิ้นฤดูกาล
..
..
.. อยากหลบหลี้หนีภัยสิ่งไหน
.. ฤดูกาล
.. หรือ
.. การร่วงหล่น
..
.. อยากหลบหลี้หนีภัยไปไหน
..
.. ทำใจปล่อยวางทุกอย่าง
..
.. ผ่านคืน.....ให้กับกาลเวลาเถอะ
..

โดยค่ำคืนที่อากาศร้อน(จัด)

แรงบันดาลใจมาจากคำว่า “ไม่เที่ยง”
5 กันยายน 2549

ปล3! เจอแล้วก็รีบปลดชนวนเร็วๆนะจ๊ะที่รัก
.......ฉันก็ควบคุมมานไม่ด๊ายยย
...
.เพราะฉันไม่ได้เป็นคนจุดชนวน แง๊ๆๆๆๆ@@

..คราวนี้ไม่เขียนบอกรหัสอะไรให้แล้วน๊ะ รู้แล้วน๊ะ... แก้ไขเองน๊ะ

มาส่งดอกเบี้ยก่อนค่ะ วันนี้ขอทำเรื่องขอขั้นเงินเดือนก่อน พรุ่งนี้ต้องติดตามงานที่ตัวเองไม่ได้ทำเลยต้องเร่งรัดค่ะ

ปล.หลังจากนั่งคิดนอนคิดมา 2 สองวัน กับ 4 ชม. คิดว่าหานิวเคลียร์ที่คุณซ่อนไว้เจอแล้วค่ะ

ค่ำคืนที่อากาศร้อน(จัด) ว่างมาก หรือไงวะ โพสแต่อะไรซ้ำ ๆ ซาก ๆ

แต่กูว่ามึงอยากดังมากกว่า

ชิมิ ชิมิ

ฮะโหย ฮะโหย

เห็นแล้วเหงา
บทกวีและภาพถ่ายช่างเหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก
สวยจัง...

..
..
.. ผ่านคืน(3)

วันนี้ฉันนั่งมองภาพวาด
่ภาพวาดที่อาจเรียกได้ว่าสวยงามอย่างที่สุด
แต่ฉันก็ยังไม่อาจตัดสินได้ว่า
มันสมควรสวยอย่างที่สุดหรือไม่
หรือมันสมควรจะเรียกได้ว่า
เป็นภาพที่ไม่มีความงาม
เพราะฉันคิดว่า
ทุกภาพล้วนมีเหตุผลในความงามของมันเอง

เหมือนกับชีวิตคน
ที่ผู้เป็นเจ้าของจะตัดสินได้ว่า
ชีวิตของตนดีหรือไม่ดีนั้น
ก็ต่อเมื่อได้ตายจากโลกนี้ไปแล้วเท่านั้น
.. .. ..

คล้ายๆกับที่เธอเคยบอกกับฉันว่า
ทุกคนมีเหตุผลของการทำสิ่งไม่ดี
แต่สำหรับฉันจะขอเรียกมันว่า “คำแก้ตัว”

แต่มันก็เป็นข้ออ้างที่ดีที่จะทำให้พูดได้ว่า...
ในโลกนี้จะไม่เคยมีใครดีพอแม้สักคน พอๆกับ
ไม่เคยมีคนเลวอย่างแท้จริงอาศัยอยู่บนโลกใบนี้ได้

...เพราะทุกคนต่างก็มีเหตุผลในการกระทำ

เสียงซึ่งไร้เหตุผลมันจึงไม่ควรกล่าวออกมา
เพื่อตัดสินความดี-เลวของผู้คน

ฉันคิดว่าบัญญัติแห่งถ้อยคำ
ที่เรียกว่า “คำพิพากษา”
จึงควรจะสงวนไว้สำหรับคนที่ตาย
จากโลกนี้ไปแล้วเท่านั้น

..
.. คำพิพากษา
.. ถ้ อ ย คำ สำ ห รั บ ค ว า ม ต า ย ข อ ง ชี วิ ต
.. ถ้ อ ย คำ ที่ ผ่ า น คื น ไป ให้ กั บ ก า ล เ ว ล า

ชีวิตที่...ผ่านคืน...ไปให้กับกาลเวลา
ให้ความตายเป็นผู้พิพากษาความดี-เลวชีวิต

และแม้ว่าในวันนี้
วันที่ตุลาการศาลยังคงมีงานล้นมือ
มันก็จะยังคงเป็นที่วันที่อากาศดีอย่างที่สุด
สำหรับชีวิตฉันได้อยู่ดี

.. .. ...
..
.. “ผ่านคืน...ไปกับกาลเวลา”
.. โดยค่ำคืนที่อากาศร้อน(จัด)
.. แรงบันดาลใจมาจากคำว่า “การตัดสิน”
.. 5 กันยายน 2549
..
..

..
..
.. ผ่านคืน (2)
..

เมื่อวานฉันนั่งกินข้าวเช้า
แต่เธอนั่งกินลมชมจันทร์
สายรุ้งขวางกั้นโลกของเราสองคน

เช้าวันนี้ฉันนั่งล้างชาม
แต่เธอนั่งอ่านหนังสือพิมพ์
แผ่นกระดาษขวางกั้นโลกของเราสองคน

กลางวันนี้ฉันนั่งดูทีวี
แต่เธอนอนฟังวิทยุ
ผนังห้องนอนขวางกั้นโลกของเราสองคน

คืนนี้เธอกำลังจะเข้านอน
ขณะที่ฉันกำลังจะออกเดินทาง
เวลามันขวางกั้นโลกของเราสองคน

โลกถูกแบ่งออกเป็นสองซีก
หัวใจคนถูกแบ่งออกเป็นสองห้อง
ฉันคือคนในอีกซีกโลกหนึ่ง
เธอคือคนที่อยู่ในอีกซีกโลกหนึ่ง
ในขณะที่เธอกำลังเดินผ่านช่วงเวลาของค่ำคืน
ฉันกำลังย่ำเท้าผ่านช่วงเวลาของวัน

ฉันเห็นภาพเธอนั่งจิบกาแฟยามเช้า
ขณะที่เธอมองเห็นฉันนั่งชมพระจันทร์
บนพื้นที่วาดฝัน..ภายใต้เงาของดวงจันทร์
ผ่านพ้นคืนวัน...บนพื้นที่ฝันที่ไม่มีจริง
.. .. ..

ไฟฟ้าข้างทางถูกดับตอนใกล้รุ่ง
จันทร์ฉายแสงด้วยความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า
.. .. ..
ความเงียบย่างกรายเข้ามา
เงาเสาไฟฟ้าโค้งทอดกาย
คล้ายดั่งสั่งลาพระจันทร์

กิ่งไม้แห้งเหี่ยวข้างทางรำพัน
ถึงเวลาใกล้จะลาแล้ว....ผ่านคืน...

.. .. ...

ฉันยืนนิ่งๆข้างทางเท้า
รอคอยเวลาให้เธอตัดสินใจ
เมื่อใดที่ฟ้าสาง
ฉันจะเดิน...ผ่านคืน...นี้ไป

ผ่านคืน.....ทุกสิ่งไปให้กับกาลเวลา

“ผ่านคืน”

โดยค่ำคืนที่อากาศร้อน(จัด)
เขียนเมื่อไม่มีแรงบันดาลใจในการเขียน
4 กันยายน 2549

..
.. “โปรดทิ้งหัวใจเธอไว้กับเมื่อวาน”
..

..
..
.. ในความมืดนั้นฉันมองไม่เห็นอะไรเลย
.. เธอเอื้อมมือมาเพื่อที่จะถอดผ้าที่ผูกตาฉันไว้ออก
.. แต่ฉันปฏิเสธ
.. เธอถามฉันว่าทำไมไม่ยอมเอาผ้าที่ผูกตานั้นออก
.. ฉันตอบว่าเพราะฉันยังไม่อยากมองเห็น
.. เธออยากจะจูงมือพาฉันเดิน
.. เพราะกลัวว่าฉันจะเดินไปสะดุดชนอะไรจนล้ม
.. แต่ฉันบอกว่าไม่ต้อง
.. ฉันเอาผ้าผูกตาฉันไว้แบบนี้มาตั้งแต่ฉันเล็กๆ
.. ในความมืดที่ฉันมองไม่เห็นอะไรได้นั้น
.. ฉันก็ยังสามารถเดินไปไหนมาไหนได้เพียงลำพัง
.. ฉันบอกเธอไปอีกว่า
.. เธอไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครมาจูงมือฉันพาฉันเดินหลงทาง
.. ไปทางอื่นได้หรอก
.. ตราบใดที่ฉันไม่ยอมถอดผ้าผูกตาฉันออก
.. ในความมืดที่มองไม่เห็นนี้จะไม่มีใครควานหาตัวฉันพบได้
.. เธออยากจะเดินไปไหนก็จงเดินไปเถอะ
.. ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน
.. ปล่อยฉันทิ้งไว้ที่นี่
.. ให้ฉันกลายได้เป็นคนของเมื่อวันวานนี้สำหรับตัวเธอ
.. เพื่อที่ฉันจะได้เป็นฝ่ายเก็บความรักของเธอไว้
.. เพื่อที่มันจะได้ถูกหยุดเวลาไว้กับตัวฉัน
.. ซึ่งได้กลายเป็นคนในอดีตไปแล้วสำหรับชีวิตของเธอในวันนี้
.. เมื่อใดที่ฉันรู้สึกได้ว่าเวลาของเราสองคนเดินทางมาเท่ากันเมื่อไหร่
.. วันนั้นจะเป็นวันที่ฉันพบได้ว่า
.. เราสองคนจะไม่มีความแตกต่างกันอีกต่อไป
.. วันนั้นจะเป็นวันที่ฉันจะถอดผ้าที่ผูกตาของฉันออก
.. ด้วยตัวของฉันเอง
.. แล้วฉันจะเป็นฝ่ายออกเดินทางเพื่อไปค้นหาเธอ
.. ฉันรู้ว่าภายใต้แสงสว่างและดวงตาที่บอดสนิทของเธอ
.. ที่ไม่มีผ้าใดๆผูกปิดไว้นั้น
.. เธอไม่สามารถเดินไปไหนได้ไกลจากตัวฉันมากเท่าไหร่หรอก
.. เมื่อวันนั้นมาถึง
.. ฉันจะเป็นฝ่ายก้าวเดินเข้าไปในชีวิตของเธอ
.. เพื่อจูงมือพาเธอออกเดินไปตามเส้นทางชีวิตที่เธออยากจะเป็น
..
..
.. แล้ววันนั้นฉันจะคืนความรักที่เธอฝากไว้กับตัวฉัน
.. ให้กับเธอ
..
.. เมื่อวันเวลาของเราเดินมาเท่ากัน
..
..
..
.. ที่รักค่ะ แต่สำหรับค่ำคืนนี้
.. โปรดเดินผ่านพ้นมันไป
.. แต่ทิ้งหัวใจของเธอไว้กับคืนวันเมื่อวาน
..
..
.. ผ่านคืน
.. เขียนโดย ค่ำคืนที่อากาศร้อน(จัด)
.. หัวค่ำวันที่ 3 กันยายน 2549
.. ด้วยแรงบันดาลใจจากความรัก
..

..

เมื่อคน2คน มีความแตกต่างกัน คนหนึ่งเป็นดั่ง..เมื่อวานนี้..กับอีกคนเป็นเหมือนดั่ง..วันนี้..
ไม่อยากให้ความรักต้องจบสิ้นไปเพราะการมองเห็นที่แตกต่าง
ได้แต่ขอให้อีกฝ่ายเก็บคำว่า”รัก” ไว้ จนกว่า
เวลาของคน2คนจะเดินเร็ว-ช้าได้เท่าๆกัน
ที่รักค่ะโปรดผ่านคืนนี้ไป...แต่โปรดเก็บหัวใจเธอไว้กับฉัน
..
..
..
.. 555+ จบผ่านคืนเวอร์ชั่น1 เด๋วโพสต่อไปต่อเวอร์ชั่น 2

อันนี้ล่ะ แจ่ม