ปรมาณ
ดวงตาแห่งความมืด
โปรดอย่าปล่อยให้ข้า
ต้องเผชิญกับความสว่างอันเวิ้งว้าง
และแสนเดียวดายที่ไร้จุดจบเช่นกาลเวลา
ข้ากลัวว่าแสงแดดจักทาบทอเหนือความเศร้าของโลก
เด็กน้อยจะตระหนกตื่นจากความฝันแสนสุขถึงของเล่นชิ้นใหม่
ข้าไม่อยากให้สว่างเลย
โปรดเถิดรัตติกาล...
จงคลี่ปีกอนันตกาลของเจ้าห่อหุ้มโลกไว้
ให้ราตรียื่นไปในความหลับใหลของยามทิวา
ให้โมงยามแก่ฝูงนกฮูกได้มีโอกาสร่ำลาในงานเลี้ยงครั้งสุดท้ายเถิด
ดวงจันทร์และหมู่ดาวจะได้เต้นรำขับกล่อมเหล่าคนจรผู้ไร้ที่พักพิงเช่นข้า
ซะการีย์ยยา อมตยา
๑๒ สิงหาคม ๒๕๔๙
ก่อนฟ้าจักสว่างจ้า
All Rights Reserved.
2006 Copyright©Zakariya Amataya
