คำรำพึงของศพนิรนามจากเลบานอน
(แด่..เหยื่อผู้บริสุทธิ์ไม่จำกัดลัทธินิกาย)
ฉันคือซากศพ
ที่ลุกขึ้นมาจากหลุม
เดินไปเดินมา
ระหว่างโลกสองโลก
หนึ่งโลกแห่งความจริง
อีกหนึ่งโลกแห่งความลวง
ฉันคือซากศพ
ในโลงที่ตอกตรึงแน่นหนา
ที่พวกคุณยกขึ้นเผา
และกลบฝังไว้ในดิน
คลุมมิดชิดด้วยใบไม้ตายแล้ว
และในค่ำคืนหนึ่ง
ที่ฉันก้าวขึ้นมา
ด้วยความลำบาก
แสนเข็ญยิ่งกว่า
“ซีซีฟ”ผู้เข็นก้อนหินขึ้นภูเขา
หลายคนอาจสงสัย
มันออกมาได้อย่างไร?
มิถูกเผาจนไหม้เกรียมไปแล้วหรือ!
อีกโลงที่ตอกอัฐิก็ยังแข็งแรง
ทั้งดินกลบนั้นอัดแน่นอุดม
ในป่าช้าที่ไม่มีใครรู้จัก
ฉันคือศพซาก ที่เดินได้
คุณอาจรู้สึกไม่สาแก่ใจ
ที่ฉันยังฟื้นขึ้นมาได้อีก
แต่..ฉันมิได้ลุกขึ้นมา
เพื่อทำร้ายใคร
แค่มาทวงถามความชอบธรรม
รึว่า! ฉันไม่มีสิทธิ์พูด
จดจำคำฉันไว้ให้ดี
ที่ใดมีการกดขี่
ที่นั่นจะมีขบถ
ประวัติศาสตร์จะไม่ซ้ำรอย
ฉันจะไม่มีวันยอม
ไม่มีทาง!
ฉันอาจเป็นดรุซ ชีอะห์
หรือคริสเตียนมาโรไนต์
ไม่ได้เป็นซุนนะห์ ซุนนี่
หรือวาฮาบีย์
แต่ฉัน…
เป็นมนุษย์คนหนึ่ง
ผู้ที่คุณหมิ่นแคลน
ปล่อยให้ฉันตาย
อย่างน่าอดสู
ฉันไม่มีวันเชื่อหรอกว่า
คำสอนมุฮัมมัดศาสดา
จะสิ้นไร้มนุษยธรรม
พระดำรัสของพระเจ้า
จักไร้เมตตาธรรม
ต่อชนต่างศาสนา
หรือต่างลัทธินิกาย!
ซะการีย์ยา อมตยา
Poem by Zakariya Amataya
Drawing by Elise Tabet
*
All Rights Reserved.
2006 Copyright©Zakariya Amataya
